Jansalieachtig

Op Twaait is het, geheel contradictorisch, al een tijdje windstil. Ik zit, in tegenstelling tot de abusievelijke bewering van enkele insolide speculanten, niet in het zonnige zuiden, heb het allerminst ontzettend druk en ben evenmin van plan om de handdoek in de blogring te gooien.

Een virus is de schuldige mijner inactiviteit, beste lezer. Die kwalijke kwelgeest heeft deze keer niet mijn pc doch helaas wel mezelf besmet. Maandag laatstleden zag mijn toestand er ‘s morgens nog zo uit:

Yep, een griep onder de leden.
Don’t worry: ik heb snel hoge koorts. Volgens mijn huisarts duidt zulks op een degelijk werkend afweersysteem. En dat kan kloppen, want amper vier dagen later, zijnde vandaag, balanceer ik alweer op de grens tussen ‘nog een beetje ziek’ en ‘genezen verklaard’, daarbij sterk overhellend naar het laatste. Nog voor de haan driemaal kraait, zal ik me alweer kiplekker voelen. Of iets van die strekking.

De afgelopen dagen heb ik geleefd op soepjes en thee, beiden lichtjes aangelengd met tabasco wegens smaakpapillen die het wat lieten afweten. Soep met tabasco: een aanrader van jewelste! Wat de thee betreft: it’s a no-go.
Daarnet heb ik eindelijk weer eens een gedegen maaltijd verdonkeremaand. Frieten met stoverij. Alsof de hemel in mijn maag nederdaalde. Of dat een goede start was, weet ik zo nog niet. Want als u me nu wilt excuseren: ik moet dringend gaan kakken.