Omdat dit logje wat lang is uitgevallen, heb ik er een aparte pagina met veel fotomateriaal aan gewijd. U vindt ze hier of op de homepage onder de header van dit blog.

Een pak erger is het gesteld met een aantal hebe’s. Mijn fout, geef ik grif toe. Hebe is wintergroen maar niet altijd even wintervast. Langdurige strenge vorst kan ze dus nekken. Toch heb ik de hebe’s sinds ze in de tuin staan – sommige soorten al sinds eind jaren ’90 – nooit voorzien van een winterbescherming. Al die jaren geen centje pijn, maar na de recente ijsdagen bestaat de kans dat ik enkele uitermate groot gegroeide specimen ter compostbak zal mogen bestellen. Zo lijkt het vandaag in ieder geval, maar ik hoop, gezien hun forse leeftijd en omvang, op een wederopstanding.

De Hebe addenda ‘White Princess’ ziet er allesbehalve groen uit:

Ook de nochtans vrij winterharde Hebe pinguifolia kreeg het hard te verduren:

En deze sukkel bezorgt me je reinste hartkloppingen:

Als ik u meegeef dat ze er binnenkort moeten uitzien zoals onderstaand, dan weet u meteen dat ik er geen goed oog in heb.

De Photinia fraseri ‘Red Robin’ en de Choisya ternata ‘Aztic Pearl’, toch ook niet bepaald als bijzonder winterhard te boek staand, hebben dan weer niks van hun glans verloren. Begrijpe wie kan.

[ Foto's: Menck ]

Bovenstaand stukje is pure fictie, beste lezer. Ik bezit geen Handycam en heb evenmin ambities als cineast. Maar het toont wel aan wat ik de laatste tijd ervaar op dit blog.
Het gros van de bezoekers handelt als de negentien mensen uit mijn fictief schrijfsel. Hun aantal groeit bovendien gestaag. Die ene mens die wel uit zijn pijp kwam, wordt gaandeweg een zeldzaamheid.
En ik?
Ik blijf enigszins verweesd achter, niet wetende wat ik ervan moet denken.
Weet u het?

De gluurders:

De reaguurders (inclusief 2 comments van mezelf):

(*) Een lurker is een persoon die alleen meeleest/-kijkt, maar zelf niets bijdraagt.

Doch laat ik eerst even terugwandelen op de tijdslijn, want ooit vulde mijn madam haar winteravonden compleet anders op. In het begin van onze relatie was ze hobbymatig namelijk een pottenbakster. Haar afgewerkte producten waren – het mag gezegd – best wel fraai, maar de aanloop ernaartoe kenmerkte zich door smerigheid: knoeien met kleffe klei, kwalijk klevende kledders kleurstof en schrikbarende salvo’s stof vlogen in het rond als waren het vliegen rond een tien dagen oud kadaver. Kromgetrokken vergelijking, doch soit. Na een paar jaar riep ze dit stokpaardje een halt toe en verkocht ze haar draaischijf en al haar pottenbakkersproducten.

Daarna sloeg ze aan het breien. Want breien was ineens de nieuwe hype, het nec plus ultra der hobby’s. Trouwe lezers van mijn vorige blog(s) zullen zich haar wolcapriolen nog wel herinneren. Menig winteravond vulde de woonkamer zich met het behaaglijke gerikketik van madams naalden. Ze breide truien, sokken, jasjes, beertjes, dekens, mutsen en sjaals. Ze vergat haar tv, haar boeken en de tijd. Ik beschik thans nog over minstens een dozijn niet tot nauwelijks gedragen truien en jackets in de meest uiteenlopende modellen en kleuren, allen vervaardigd uit vingerdikke woldraad waar men zonder problemen een corpulente volwassen mens zou kunnen mee ophangen. Alleen te dragen bij min twintig of kouder, kortom. Maar ’t was fun. Toch voor een tijdje. Want heden is er in gans onze woning geen naald of breibol meer te bespeuren. Einde hoofdstuk, tijd voor iets nieuws.

En dat nieuws ligt ‘toevallig’ geheel in de lijn van haar job: lekker creatief wezen met flora ter algehele verfraaiing van de woning. Dat ze bij de bron zit, maakt het bovendien allemaal wat toegankelijker; de ‘ingrediënten’ zijn te allen tijde volop voorhanden. Maar ze zoekt haar heil eveneens in eigen tuin: bladhoudende heesters, rode en groene cornustakken, helleborusbloemen, toverhazelaar, sierappels en dies meer vormen het attractieve hart van de winterlochting.
Om kort te gaan: ik laat u wat meegenieten. Zonder verdere woorden. Of toch misschien deze reclameslogan van weleer: bloemen houden van mensen, haal ze in huis!

[ Foto's: Menck | aanklikbaar voor groter - klik vervolgens op 'permalink' voor een nóg groter exemplaar ]

“De diesel is bevroren,” concludeerde mijn garagist via de telefoon. “De paraffine erin begint te stollen en gaat uiteindelijk vlokken. Je hebt je gegarandeerd laten bedotten, Menck. Bij een flutmerk getankt waar nog geen winterdiesel verkrijgbaar was, misschien?”
“Bij Esso,” sprak ik hem tegen.
“Hm, vreemd. Er zal niks anders opzitten dan je wagen in een warme garage te stallen om zo de mazout te laten ontdooien. Als dat gebeurd is, kap je maar beter meteen een winteradditief in je tank.”

Ach zo, in de garage? Mijn garage al eens goed bekeken? Na de grondige opruimactie vorig jaar, is ze thans weer verworden tot wat elk verstandig denkend mens een stort zal noemen. Mijn garage is mijn tuinhuis bij gebrek aan een écht tuinhuis, zeker ‘s winters. Ze op een wip en een scheet leegmaken is misschien in theorie haalbaar, maar is in werkelijkheid zo goed als uitgesloten. Waar moet ik met zoveel spullen naartoe? Al mijn machinerie, om maar eens iets te noemen. In de tuin stockeren? ’t Vriest verdorie de stenen uit de grond. En de rest van mijn woning is sowieso te klein en te volgepropt.

Ondertussen zit ik wel zonder transport. Een stevige streep door mijn weekplanning, zoveel is zeker. Ik kan enkel maar hopen dat de dooi spoedig intreedt. Volgens Hagedoren en Deboosere zal dat zich niet voor het weekend manifesteren. Fijn vooruitzicht. Dan stopt een mens al eens een tijger in zijn tank, blijkt het een Siberische te zijn. Toeme toch.

De ingrediënten voor onze onderneming waren beperkt. Daar stonden we op. Drie spaden, twee kruiwagens, één bak bier. Geen gedoe met dure graafmachines, al dan niet gehuurd. We zworen bij pure mankracht. ‘t Mocht iets kosten, maar weggegooide centen waren sowieso taboe.
We legden onszelf tevens, enigszins noodgedwongen wegens een drukke periode destijds, een tijdslimiet op: twee volle dagen.
Er werd gemeten en een plan geschetst. Zo ontstond er op papier een vijver van zowat zeven bij drie meter met een maximale diepte van een meter twintig. Daar past, gelooft u me maar, een massa water in.

Laat ik u door middel van wat foto’s deelgenoot maken van hoe we te werk gingen.

Het graven gebeurde, zoals reeds eerder aangehaald, manueel. Dat was meteen de moeilijkste klus. We stootten aanvankelijk op tal van stenen en werden later uitgelachen door een schier ondoordringbare kleilaag. De koperen ploert geselde daarbij onze lijven ongenadig.
We beschikten over twee kruiwagens: een exemplaar dat als dusdanig mocht worden bestempeld en een specimen dat eigenlijk geen kruiwagen maar een een soortement van plastic bladcontainer op twee wielen was. Soit, er kon aarde in:

Na het graven werden piketten uit kunststof (rotvrij!) netjes waterpas ten opzichte van elkaar geplaatst. Daar komen in een later stadium latten tegen waaraan de folie wordt bevestigd.
Aan de terraszijde hadden we pech: de piketten dienden in de onderliggende beton te worden verankerd. Dat betekende slijpen, boren en schroeven:

Het bevestigen van de kunststof boordlatten is een secuur werkje. ‘Waterpas’ is in dezen het codewoord:

Als eerste laag wordt er een viltdoek in de “vijver” aangebracht. Dat voorkomt dat stenen of andere scherpe voorwerpen door de folie heen dringen:

Daarna wordt de vijverfolie gelegd. Het is een trek-, schuif- en sleurwerkje dat – letterlijk – op kousenvoeten dient te gebeuren:

Eenmaal de folie op zijn plaats ligt, kan de vijver worden gevuld. Zulks gebeurt bij voorkeur met water:

Einde van dag 1.
Gedurende dag twee werd de vijver afgewerkt. De randafwerking bestond uit blauwsteen op een bedje van cement:

De plantbedden worden omgespit en voorzien van compost:

De vrouw des huizes begon meteen aan te planten:

Einde dag 2. We sloten af met een barbecue.

De filter werd later geïnstalleerd. Als ‘waterval’ werd een poutrel voorzien.
Net onder het wateroppervlak heeft mijn maat voorlopig een staalnet gehangen om te vermijden dat zijn kinders kopje onder zouden gaan:

[ Foto's: Menck | A. Sinnaeve ]

Wat mijn tuin betreft: vorige maand presenteerde ik u in bovenstaand kader nog deze fotoreeks. Maar begin februari is er echter te weinig veranderd om u reeds significante verschillen voor te schotelen. Anders gezegd: de tuin ziet er heden quasi eender uit. Ik verwijs u dan ook met graagte nog eens naar januari.

Dat er zich echter wel al een en ander roert, kon u hier reeds merken. Doch dat zijn veeleer detailfoto’s. Details die u op de overzichtsbeelden van ‘Op het eerste gezicht’ helaas nauwelijks of niet zou ontwaren.
In maart breng ik u wél een update; tegen dan zal de evolutie zich al veel duidelijker gemanifesteerd hebben.

Vandaag (lees: gisteren) zette ik voor het eerst sinds afgelopen weekend weer voet in de tuin. Frisse lucht! Een knuffelende koperen ploert! Schreeuwende meeuwen, kittige katten en zelfs een meute malle muggen!
Het was tevens mijn opzet om, benevens de bovengenoemde geneugten, te genieten van de thans reeds bloeiende winterflora. Daarbij hield ik uiteraard mijn digitaaltje in de aanslag.

Of er al iets te bespeuren viel?
Welaan dan: in een kleine twee dozijn foto’s maak ik u er deelgenoot van. Martel uw muis, gij allen, want enig scrollen lijkt me aangewezen als u mijn aangeboden winterse tuintrip ten gronde wil beleven. Sluit na afloop uw ogen en denk nog slechts aan één iets: de lente.

Het gewone sneeuwklokje ofte Galianthus nivalis:

Winteriris (Iris reticulata ‘Harmony’):

Helleborus argutifolius:

De anderhalve meter hoge Euphorbia characias (Wolfsmelk) houdt zich klaar om open te poppen:

De Hemerocallis ‘Pink Damast’ (daglelie) komt al gluren:

Ook de Helleborus niger (Stinkend nieskruid) is van de partij:

Geen enkele winterbloeiende heester/miniboom geurt zaliger dan de Chimonanthus praecox (winterzoet of meloenboompje). Iedereen heeft dezer dagen de mond vol over de toverhazelaar, terwijl dit geheel onterecht ondergewaardeerde boompje hem op menig vlak toch danig overtroeft:

De winterbloeiende Clematis cirrhosa ‘Freckles’ is nog steeds van de partij:

Ik krijg er maar geen genoeg van: de Helleborus:

De schoenlappersplant (Bergenia cordifolia) staat er prachtig bij:

Uitzonderlijk: in de vijver worden al nieuwe waterleliebladeren gevormd:

Een dapper winterviooltje ontwaakt:

Vlammend rood in de avondzon: de Malus ‘Red Sentinel’ (sierappel):

Al sinds juni op post. Dit is het eerste jaar dat ik de rozen zo lang weet bloeien én nog steeds nieuwe knoppen vormen:

Nieuw sedert vorig jaar: de manshoge en onverwacht groenblijvende Melianthus major. De plant heeft zogezegd winterbescherming nodig. Yeah, right:

Klaar om binnen een maand of twee open te spatten: de Rhododendron Catawbiense grandiflorum (paarsbloeiend):

En yep, ik zei u toch al dat er vandaag een meute malle muggen aanwezig was. Me prikken hebben ze evenwel niet gedaan. Gewillig poseren evenmin:

[ Foto's: Menck - 27/01/2012 ]

Een virus is de schuldige mijner inactiviteit, beste lezer. Die kwalijke kwelgeest heeft deze keer niet mijn pc doch helaas wel mezelf besmet. Maandag laatstleden zag mijn toestand er ‘s morgens nog zo uit:

Yep, een griep onder de leden.
Don’t worry: ik heb snel hoge koorts. Volgens mijn huisarts duidt zulks op een degelijk werkend afweersysteem. En dat kan kloppen, want amper vier dagen later, zijnde vandaag, balanceer ik alweer op de grens tussen ‘nog een beetje ziek’ en ‘genezen verklaard’, daarbij sterk overhellend naar het laatste. Nog voor de haan driemaal kraait, zal ik me alweer kiplekker voelen. Of iets van die strekking.

De afgelopen dagen heb ik geleefd op soepjes en thee, beiden lichtjes aangelengd met tabasco wegens smaakpapillen die het wat lieten afweten. Soep met tabasco: een aanrader van jewelste! Wat de thee betreft: it’s a no-go.
Daarnet heb ik eindelijk weer eens een gedegen maaltijd verdonkeremaand. Frieten met stoverij. Alsof de hemel in mijn maag nederdaalde. Of dat een goede start was, weet ik zo nog niet. Want als u me nu wilt excuseren: ik moet dringend gaan kakken.

Er viel een stilte die wat onaangenaam aanvoelde.

“Nog wat koffie?” opperde ma tenslotte.
“Doe maar.” Ik schoof mijn kopje over tafel in haar richting.
“Ken jij trouwens Evelyne?”
“Is dat niet jullie nieuwe overbuurvrouw?”
“Ja, die.”
“Waarom vraag je dat?”
“Ze is in verwachting.”
“Mááááá!”