Om kort te gaan: ja, dat kan.
Van A tot Z, zelfs.
Dat bewezen mijn maat en ik, samen met een Chinese vrijwilliger, vorig jaar in de zwoele aprilmaand. Drie mensen, twee dagen, één doel.
Ik denk er aan terug nu ik, vanuit mijn bureel, de zon het beste van zichzelf zie geven. Buiten vriest het weliswaar de stenen uit de grond, maar binnen is het behaaglijk warm. Op mijn schoot spint een poes, in mijn hoofd spookt de lente. Als expressie van mijn verlangen. Als mijmering over hoe ze zich vorig jaar prompt als zomer aankondigde. En zo bleef tot aan de eigenlijke zomer die jammer genoeg veeleer de herfst incarneerde.
De ingrediënten voor onze onderneming waren beperkt. Daar stonden we op. Drie spaden, twee kruiwagens, één bak bier. Geen gedoe met dure graafmachines, al dan niet gehuurd. We zworen bij pure mankracht. ‘t Mocht iets kosten, maar weggegooide centen waren sowieso taboe.
We legden onszelf tevens, enigszins noodgedwongen wegens een drukke periode destijds, een tijdslimiet op: twee volle dagen.
Er werd gemeten en een plan geschetst. Zo ontstond er op papier een vijver van zowat zeven bij drie meter met een maximale diepte van een meter twintig. Daar past, gelooft u me maar, een massa water in.
Laat ik u door middel van wat foto’s deelgenoot maken van hoe we te werk gingen.
Het graven gebeurde, zoals reeds eerder aangehaald, manueel. Dat was meteen de moeilijkste klus. We stootten aanvankelijk op tal van stenen en werden later uitgelachen door een schier ondoordringbare kleilaag. De koperen ploert geselde daarbij onze lijven ongenadig.
We beschikten over twee kruiwagens: een exemplaar dat als dusdanig mocht worden bestempeld en een specimen dat eigenlijk geen kruiwagen maar een een soortement van plastic bladcontainer op twee wielen was. Soit, er kon aarde in:
Na het graven werden piketten uit kunststof (rotvrij!) netjes waterpas ten opzichte van elkaar geplaatst. Daar komen in een later stadium latten tegen waaraan de folie wordt bevestigd.
Aan de terraszijde hadden we pech: de piketten dienden in de onderliggende beton te worden verankerd. Dat betekende slijpen, boren en schroeven:
Het bevestigen van de kunststof boordlatten is een secuur werkje. ‘Waterpas’ is in dezen het codewoord:
Als eerste laag wordt er een viltdoek in de “vijver” aangebracht. Dat voorkomt dat stenen of andere scherpe voorwerpen door de folie heen dringen:
Daarna wordt de vijverfolie gelegd. Het is een trek-, schuif- en sleurwerkje dat – letterlijk – op kousenvoeten dient te gebeuren:
Eenmaal de folie op zijn plaats ligt, kan de vijver worden gevuld. Zulks gebeurt bij voorkeur met water:
Einde van dag 1.
Gedurende dag twee werd de vijver afgewerkt. De randafwerking bestond uit blauwsteen op een bedje van cement:
De plantbedden worden omgespit en voorzien van compost:
De vrouw des huizes begon meteen aan te planten:
Einde dag 2. We sloten af met een barbecue.
De filter werd later geïnstalleerd. Als ‘waterval’ werd een poutrel voorzien.
Net onder het wateroppervlak heeft mijn maat voorlopig een staalnet gehangen om te vermijden dat zijn kinders kopje onder zouden gaan:
[ Foto's: Menck | A. Sinnaeve ]
Laat ik eens een open deur intrappen: een tuin(gedeelte) (laten) aanleggen met de knip op de beurs is een regelrechte utopie. Voor plantgoed dient u heden diep in de buidel te tasten, ongeacht de soort of grootte. Ook voor de aanschaf van harde materialen zoals bestrating, een pergola, een tuinberging, tuinschermen en dies meer, moet u vaak een rib uit uw lijf neertellen.
